Het laatste nieuws van Bristol University:

Gisteren werd een e-mail rondgestuurd naar alle wiskundestudenten, met als tekst “What do us students really want to change?”. Aanleiding was een kennelijk nogal negatief evaluatierapport over mijn opleiding:

The feedback you gave on The National Student Survey said that the student satisfaction in the maths department is relatively low, both compared to other departments at Bristol and other universities.

Terwijl een recent onderzoek Bristol University de 32ste universiteit van de wereld noemt (de RUG komt volgens hetzelfde onderzoek op nummer 144), zijn wiskundestudenten kennelijk niet erg tevreden met hun onderwijs. Dit terwijl Bristol University op het gebied van wiskunde de 9de universiteit van het Verenigd Koninkrijk is (in het algemeen volgens het eerder genoemde onderzoek de 8ste).

Waarschijnlijk schuilt dit verschil erin dat bij wiskunde in Bristol wel veel goede onderzoekers werken, maar dat het onderwijs hier een beetje bij achterblijft. Met een gebouw dat geen kantine of eigen bibliotheek heeft, alleen een altijd oververhitte practicumzaal, kan ik me ook wel voorstellen dat bij de studenten een gevoel om echt betrokken te zijn bij de studie, een beetje ontbreekt.

De Epigram, de Bristolse UK-variant

In ander uni-nieuws: de Bristolse variant van de UK, de Epigram, besteedt deze week veel aandacht aan een voor Groningen bekend fenomeen: ontgroeningen. Dit naar aanleiding van een incident waarbij op een universiteit in het naburige Gloucestershire filmpjes kwamen bovendrijven van een ontgroening met “concentratiekamp-thema”:

The footage, shown on BBC News, shows a group of first-year students being paraded through the streets with plastic bags over their heads, then being lined up and forced to drink alcohol by an older student dressed in Nazi-style uniform, many of them vomiting in the street for several minutes.

De beelden zijn gemakkelijk op Youtube te vinden, maar lijken mij toch eerder enigszins aandoenlijk dan echt schokkend. Maar kennelijk zijn het in Bristol vooral sportverenigingen die ontgroeningen houden, en leidt dit in Bristol zelf niet echt tot excessen. Uiteraard staat er in de Epigram dan ook een opinierend artikel met de genuanceerde strekking: we moeten niet ontgroening bestrijden, maar de excessen van ontgroening.

Ook andere kwesties in de Epigram zijn herkenbaar. Natuurlijk zijn er te hoge collegegelden — er is becijferd dat als je een studieschild hebt van 37.000 pond door een letterenstudie, je er later maar 35.000 pond van zult terugverdienen door meer salaris.

Ook vrij geestig is een artikel over studentenflats waar de opzichter de condooms uit de introductiepakketen haalde, omdat dit “ongepast zou zijn”. Uit het artikel:

Hiatt Baker Hall included condoms in their packs and Badock Hall gave them out when parents left. Other halls decided to leave them behind the reception desk where students would have to ask for them.
[...]
The halls that chose to remove condoms did however provided bibles in every room.

Misschien dat uit wat ik over Bristol schrijf, een beeld ontstaat dat het Erasmus-leven een continue aaneenschakeling is van excellent onderwijs en geweldige feesten.

Alhoewel ik zelf niet wil klagen, zijn er natuurlijk wel andere mensen die vervelende dingen meemaken, en die heb ik voor uw leedvermaak verzameld

Of, laat ik dan zelf toch over iets klagen: het contact met locals. De veelgeprezen “culturele uitwisseling” met andere Erasmus-studenten gaat wel z’n gangetje, maar socializen met Engelsen is toch lastiger dan je denkt.

Ik was in m’n eentje naar een social event van de windsurfvereniging gegaan, en had daar wel wat met Engelsen gepraat, maar zelfs als Engelsen opmerken dat je goed Engels praat, houd je toch altijd een beetje het gevoel dat praten met een buitenlander voor hun meer curiositeitswaarde heeft dan iets anders. Een studiegenoot vertelde dat hij vooral de ervaring had dat als je mensen ontmoet en vertelt dat je maar voor 3 maanden blijft, dat ze dan al snel interesse verliezen. Een vriendin van mij in Glasgow had wel wat locals-ervaringen, zo begreep ik, waaronder één met een dronken Schot die haar zomaar probeerde te zoenen. Dus.

Ook tijdens wiskundecolleges wordt er niet echt gesocialized: de gemiddeld 10 man die op een college afkomen, verspreiden zich vooral zo gelijkmatig mogelijk over de hele collegezaal, meestal zonder een woord met elkaar te wisselen. Maar goed, het blijven dan ook wiskundigen

Anyway.

Twee van mijn huisgenotes hadden wél iets enigszins schokkends beleefd: ze waren naar een disco gegaan, en waren rond een uur of 12 naar de WC gegaan. Het cliché dat Britse meisjes dik en schaars gekleed zijn is vrij waar, en op de WC waren ze een kennelijk vrij typisch exemplaar tegengekomen.

Een vrij typisch exemplaar

Nadat ze haar misschien vluchtig hadden aangekeken, werd mevrouw boos en begon mijn huisgenotes vrij agressief aan te vallen. Ze vluchtten de dansvloer op, maar toen het meisje mijn huisgenotes bij de garderobe weer tegenkwam, ging ze hun achterna en sloeg ze mijn huisgenoot op het voorhoofd voordat ze een taxi in konden vluchten.

Ook uit de categorie uitgaansanekdotes was een vriendin van mijn huisgenote die ook Erasmus doet in Engeland. Ze woont met 2 andere meisjes in bij een huisbaas, en deze stelde op een avond voor om een biertje te doen in de pub. Het volgende dat ze zich na het arriveren in de pub kan herinneren, is dat ze wakker wordt naast haar 40-jarige huisbaas in bed..

Zij en haar huisbaas hebben vervolgens geen woord meer over het incident gewisseld. Het typische aan het verhaal verder was dat mijn huisgenoot het vertelde als een “geestige anekdote”, terwijl ik het toch eerder schokkend vond. Navraag leerde dat het meisje kennelijk wel vaker dingen deed die ze zich niet meer herinnerde. Nou ja.

Ook een erg opvallend iets hier is het grote aantal ambulances. Of het komt doordat alle verkeer in Bristol nou eenmaal door de grote straat tussen het centrum en de universiteit heen moet, of dat er iets anders aan de hand is, weet ik niet. Maar opvallend is het wel: elke dag hoor of zie je wel een aantal ambulances rondcrossen. Wat als je eigenlijk net ietsjes te hard aan het fietsen bent, best een onprettig gevoel geeft.

Mijn trouwe dienaar

Nog een paar woorden over het leven van fietsers in Bristol. Ik heb mijn prachtig mooie roze/rode fiets nog steeds, maar mijn huisgenoot had minder geluk: na een week was zijn band lek, en nog een paar dagen nadat zijn fiets terug was van de reparatie, werd deze tijdens het uitgaan gejat.

Aangezien fietsen vanaf hier naar de universiteit een fikse klim is waardoor je gegarandeerd bezweet aankomt, twijfelt hij nog over het kopen van een nieuwe. Via-via hebben we inmiddels vernomen dat ergens in onze buurt een man een tuin heeft vol met gestolen fietsen, te koop voor slechts 30 pond. Junks die je toefluisteren “Bike? 5 quid!” ben ik dan weer niet tegengekomen nog

Zoals ik al eerder opmerkte is fietsen hier wel wat gevaarlijker dan in Nederland. Op weg naar mijn huis zijn er bijvoorbeeld twee grote driebaansrotondes waar je gewoon tussen auto’s door moeten fietsen. Daar staat tegenover dat je vanuit het centrum wel lekker snel over een voorrgangsweg naar beneden kunt crossen..

Hoe gevaarlijk het verkeer is, werd mij pijnlijk duidelijk toen op een plek waar ik elke dag langskom als ik van de stad kom, een dodelijk ongeval plaatsvond met een motorfiets. Wat er precies gebeurd is weet ik niet, maar het is een vrij drukke plek waar iedereen die met de fiets of lopend uit zuidwest-Bristol naar het centrum wil, langskomt. De bloemen die op de plek van het ongeval zijn geplaatst, geven best een ongemakkelijk gevoel..

Dagelijks uitzicht

Vorige week begonnen, na twee weken vakantie, dan eindelijk de colleges!

De algemene consensus onder Erasmus-studenten op Facebook en op het feestje van het weekend: de colleges zijn goed te volgen, maar de opzet is nogal schools: veel mensen moeten in de eerste week gelijk al huiswerk inleveren.

Een bezoekje aan de Erasmus-coordinator van wiskunde leverde de mededeling op dat wij Erasmus-studenten zelf maar moeten zien welke vakken we doen of welke colleges we volgen; dit in tegenstelling tot de Engelse studenten die elke periode voor precies 30 ECTS aan vakken moeten kiezen, en deze keuze door een handtekening moeten laten bevestigen.

Ik heb ervoor gekozen om drie vakken te volgen, elk 10 ECTS waard. Opvallend is dat alle colleges hier slechts 50 minuten duren, en voor elk vak heb ik 3 colleges, wat betekent dat ik op maandag en vrijdag om 9 uur voor één uur moet komen opdagen, en daarna ’s middags tot 5 uur nog twee colleges heb. Vrij verschillend allemaal van de twee college-dagen die ik vorig jaar gewend was..

Vak nummer 1 is “Galois Theory” (maandag, woensdag en vrijdag 9:00), gegeven door een echt type nonchalante Brit. Tijdens het eerste college merkte hij, toen hij geen antwoord kreeg op zijn vraag, op: “You don’t give a toss, do you?”. Vak nummer 2, “Representation Theory”, wordt ook door een Brit gegeven. Beide vakken zijn qua opbouw wel vergelijkbaar met vakken in Groningen. Qua niveau denk ik wel dat ze eerder in het derde jaar zouden worden gegeven dan in het vierde jaar, zoals hier.

Anders is Axiomatic Set Theory, gegeven door een enigszins excentrieke Rus. Nadat hij ons allemaal aanspoorde om op rijen 1 en 2 te zitten en hij zijn eigen stoel gezellig dichtbij had gezet, schreef hij één woord op het bord: “Enjoy”. Nadat hij voorts had uitgelegd dat Bristol de enige universiteit ter wereld is waar dit fascinerende vak wordt gegeven, en iemand had aangewezen om minstens 5 vragen te stellen, begon het college. Ook tijdens het college bleef hij ons aansporen om vooral met hem mee te denken.

Gelukkig blijken Britse studenten minstens zo apathisch als Nederlandse, zodat zijn gewenste wisselwerking tussen de studenten en docent uitbleef. Toch heeft een college van hem iets van een conference: je weet dat hij vroeg of laat mensen in het publiek gaat aanspreken, die vervolgens met hun mond vol tanden staan… Vandaag krijg ik het eerste huiswerk, benieuwd hoe dat er uit ziet.

Afgelopen week was de introductieweek voor alle eerstejaars, de Freshers Week.

Eerstejaars studenten worden in Bristol, zoals ik al schreef, in grote studentenhuizen (inclusief catering) ondergebracht. Maandag en dinsdag waren er twee “Freshers Parties”, onderverdeeld per huis. Mensen die niet in een studentenhuis wonen mochten dinsdag ook komen, maar uit angst voor puisterige, hormonale 18-jarigen bleven mijn Erasmus-matties liever thuis. Met als hoofdact de afterparty-DJ van Oasis zou het toch 1 grote drukke dansavond zijn volgens de ambassadeurs, niet echt de moeite waard.

Dan maar drankspelletjes dus. De 24-uurs ASDA (die overigens, merkte ik in de praktijk, zondagavond niet open is) verkoopt huismerk-cider voor £1,17 per 2 liter, en dit begint steeds meer de drank naar keuze te worden voor feestjes en partijen.

Culturele uitwisseling in de praktijk

Een heel aardig spelletje dat ik nog niet kende, en waar de Deense meisjes mee kwamen, is het volgende: iedereen heeft zijn eigen signaal, zoals het aanraken van de neus of het krabben achter je oor. Iedereen slaat twee keer met zijn handen op tafel, en degene die aan de beurt is, maakt zijn signaal. Iedereen slaat weer twee keer met zijn handen op tafel, en de persoon maakt het signaal van iemand anders. Diegene is nu aan de beurt, etcetera. Erg vermakelijk.

Hoe dan ook.

De donderdag en vrijdag van de introweek stonden in het teken van de “Freshers Fair”. Het studentenleven in Bristol is gecentreerd rondom de “Students Union”, een soort overkoepelende studievereniging. De Union heeft een hoop “societies”, die elk een eigen activiteit hebben en waar je apart lid van kunt worden. Het 6 verdiepingen tellende betonnen monster van een gebouw van de Union was tijdens de Fair compleet gevuld met standjes van allerlei soorten societies, en hordes eerstejaars die deze standjes wilden bezoeken.

De Students Union

Standjes

Societies varieren van sportverenigingen (zoals voetbal, golf en rugby), tot muziekverenigingen (een a-capellacoor, big band etcetera), tot eten (societies voor kaas, wijn, “real ale” en een bijzonder populaire chocolade-society), tot cultuur (toneelspelen, toneel opbouwen, arthouse-films), tot regio’s (een hindu, Duitse, Schotse, Japanse, Poolse, maar geen Nederlandse society). Bij de meeste societies kun je je e-mailadres droppen zodat je kunt langskomen om te zien hoe het is; de meeste ’socials’ worden in de weken erna gepland.

The Bristol University Barbershop Singers — een Bathroom Scenario-equivalent?

Societies waar ik mijn e-mailadres aan heb gegegeven:

• volleybal — volgens het meisje van het standje erg “internationaal”, maar dit komt vooral door het gebrek aan Engelsen kennelijk
• windsurfen — organiseren regelmatig weekendjes, misschien leuk
• wijn — inclusief kortingskaart
• pool & snooker — kennelijk hebben ze een soort van competitie, maar de kerel achter de stand wist het ook allemaal niet zo precies; de society was op de allerbovenste verdieping weggestopt met andere laatkomers, dus weet niet hoeveel activiteit ik hier moet verwachten..
• football watching society — gebroederlijk naast pool en snooker bij de laatkomers; ze schijnen trips naar eredivisiewedstrijden in Engeland te organiseren..

Benieuwd wat er allemaal van komt..

Grappig was nog wel dat op de vrijdag van de Freshers Fair het brandalarm afging. Aangezien het gebouw vrij afgeladen was met studeten was het evacueren een flinke onderneming. En uiteraard begon het net toen iedereen buiten was, voor het eerst op de dag hard te regenen. Ook dat is Engeland…

Regen verstoort Freshers’ Fair